آن یکی قج داشت از پس می کشید


دزد قج را برد حبلش را برید

چونک آگه شد دوان شد چپ و راست


تا بیابد کان قج برده کجاست

بر سر چاهی بدید آن دزد را


که فغان می کرد کای واویلتا

گفت نالان از چئی ای اوستاد


گفت همیان زرم در چه فتاد

گر توانی در روی بیرون کشی


خمس بدهم مر ترا با دلخوشی

خمس صد دینار بستانی به دست


گفت او خود این بهای ده قجست

گر دری بر بسته شد ده در گشاد


گر قجی شد حق عوض اشتر بداد

جامه ها بر کند و اندر چاه رفت


جامه ها را برد هم آن دزد تفت

حازمی باید که ره تا ده برد


حزم نبود طمع طاعون آورد

او یکی دزدست فتنه سیرتی


چون خیال او را بهر دم صورتی

کس نداند مکر او الا خدا


در خدا بگریز و وا ره زان دغا